1909

Gdy prośby do miasta o stadion nie skutkują trzeba wziąć sprawy w swoje ręce. Na jesieni 1909 Cracovia zbierała na budowę własnego stadionu. Jednym z pomysłów jak zarobić była organizacja zabawy tanecznej. Muzyka wojskowej orkiestry, kwiaty, wodzirej, damy  z kotylionami i obficie zaopatrzony bufet.

Stadionu nie wytańczyli tak od razu, pół roku później na zlot z okazji 500-lecia bitwy pod Grunwaldem towarzystwo gimnastyczne Sokół wybudowało wielki stadion, który na prawie półtora roku stał się domem trzech krakowskich klubów w tym i Cracovii. A jednak halerz do halerza, korona do korony i pod koniec 1911 Cracovia budowała sama za swoje swój własny stadion.

Może to jest jakaś rada dla klubów z miast, gdzie włodarze skąpią grosza na sport. Tylko kto przy dzisiejszych cenach w budownictwie tyle wytrzyma na parkiecie?

1938

W maju tego roku po raz pierwszy w Krakowie zabłysnęło elektryczne światło na stadionie. To Cracovia zamontowała oświetlenie boiska piłkarskiego i toru kolarskiego. Interesujący jest powód, dla którego przeprowadzono tę inwestycję. To umożliwienie rozgrywania zawodów porą wieczorną w lecie, kiedy za dnia upał wpływa ujemnie na poziom wysiłku fizycznego zawodników, a i dla publiczności często staje się nie do zniesienia.

(kliknij by powiększyć)

A tamten błysk żarówek zadedykować chciałbym dzisiejszym lampom na nowym stadionie Cracovii, których część zapaliła się wczoraj  i o ile wiem dobrze stało się to po raz pierwszy. Świećcie i niech Wasze fotony odbijają się w złocie!

1915

Wojenne trudy nie przeszkodziły ludziom Cracovii organizować sportowe życie miasta. Pojawiły się nawet nowości, oto po raz pierwszy w Krakowie kolarze zmierzyli się nie na szosie, a na torze.

Był to także debiut samego kolarstwa w klubie. Po latach tor kolarski stał się powszechnie znanym wyróżnikiem stadionu Cracovii, a sama sekcja jedną z najważniejszych w klubie. Z pewnością każdy zna, choć może nie z racji sportowych sukcesów, przynajmniej jednego kolarza Cracovii – Romana Polańskiego. I pomyśleć, że cała ta historia zaczęła się od małolatów Antosia i Włodzia.

O pierwszych zawodach z 1915 więcej tu [1].

1910

Ostatnie mecze w Parku Jordana Cracovia rozegrała zapewne w roku 1907. Tam właśnie we wrześniu odbył się festyn Cracovii. Później na trwałe mecze przeniosły się na Błonia i na trochę na tor wyścigów konnych. Tym bardziej zadziwia, że w czerwcu 1910 jedna z drużyn Cracovii rozegrała spotkanie w Parku Jordana.

Nie mam tu całkowitej jasności, czy była to druga czy – raczej – trzecia drużyna. Cracovia symbolem II oznaczała drużynę trzecią, drugą zwano Cracovia Reserves bądź też Cracovia Juniores. Lecz czy prasa zawsze stosowała te oznaczenia?

Nie mniej ciekawy jest rywal, Nic o nim nie pisze Janusz Kukulski w swym niesamowitym dziele „Pierwsze mecze, pierwsze bramki..”. U dziś kojarzy się z Uczniowski, lecz dawniej uczniów szkół średnich nazywano studentami. U mogło też znaczyć Ukraiński, wiadomo, że istniał klub tej nacji w Krakowie lecz międzywojennym. I byłoby raczej UKS lub USK niż KSU. Jeszcze jedna z zagadek, które na rozwiązanie czekają.

1925

Ten rok to rok oddania do użytku nowego przebudowanego stadionu biało-czerwonych. A na nim planowana kręgielnia dla seniorów by dalej czynnie mogli uprawiać sport. Czy naprawdę powstała nie wiem.

1913

W kwietniu 1913 na stadionie Cracovii pojawia się gracz inny niż dotąd widziani. Po raz pierwszy piłkę kopał tam czarnoskóry zawodnik.

Przyznam, że owi Hiszpanie z Ameryki Północnej intrygują mnie równie mocno jak murzyn z Anglii w Afryce Południowej. Podobnież gra Afrykańczyka była pewnym rozczarowaniem dla krakowskiej publiczności. Jak chce anegdota nie sprawdziły się pogłoski o czarnym olbrzymie głową do bramki piłki wnoszącym.

O meczach (3:2 i 5:0) więcej tu: [1] i [2]. Tę i tuziny innych sportowych anegdot opisuje Marek Pampuch w „Pany 1906-2006”, kopalnią takich jest też Leszek Mazan i jego „Pochowajcie mnie na polu karnym Cracovii”. Obie pozycje miłośnikom zabawnych historyjek polecam, naprawdę warto.

1914

Taką to piękną zasadę głosił już w swym pierwszym numerze Tygodnik Cracovia. Jest to jednak niezwykłe, że ledwo co opierzony, powstały raptem osiem lat wcześniej klub, nie myślał o tylko wynikach, ale o zasadach i wartościach. Że w pierwszym numerze swej gazety, pierwsze co miał do przekazania swym zawodnikom i sympatykom to nakaz by świecili przykładem i nie przynieśli ujmy barwom swego klubu.

Bądź dżentelmenem, postępuj przykładnie, zachowuj się sportowo, graj fair, nie oszukuj, trzymaj poziom, nie zejdź na psy. Ten przekaz, ta zasada – rożnym językiem wyrażana – towarzyszy Cracovii po dziś dzień

(kliknij by powiększyć)

Tygodnik Cracovia ukazał się po raz pierwszy 12 kwietnia 1914, wychodził nie dłużej niż do I wojny. Niewiele zachowało się do dziś, próżno go szukać w bibliotekach. Widziałem dwa niepełne numery, czy jest coś więcej?

A o wartościach Cracovii, fundamencie na którym stoją biało-czerwoni, można więcej przeczytać tu [1].

1910

Wiosną 1910 Cracovia zaczyna starania o status klubu I klasy. Mimo wielkich kosztów sprowadza do Krakowa najlepsze drużyny by uczyć się od nich gry na wielkim poziomie. Status pierwszej klasy dostawały tylko drużyny najlepsze – liczyły się tu wyniki meczów i klasa rywali.

Zawarta tu jest bardzo ważna informacja. Ważna wobec spotykanego to tu to tam mitu jakoby Cracovia dostała I klasę za jakieś zasługi. W rzeczywistości był to sportowy bój na boisku. Od wyniku tych zawodów zależeć będzie czy biało-czerwoni przyjęci zostaną do I-ej klasy drużyn austryackich. Ta walka o status klubu I klasy zajęła zajęła Cracovii trzy półroczne sezony. Biało-czerwoni rozegrali w tym czasie 27 spotkań z zagranicznymi rywalami.

1925

Dziękuję Ci tato, że jestem Pasiakiem – tak lubi mówić o sobie część fanów Cracovii. Niektórzy zostawali nimi bardzo wcześnie.

1921

Dwa lata po zdradzieckim zajęciu Zaolzia przez Czechosłowację stosunki z
tym są cokolwiek nieprzyjazne. Uchodźcy z tych ziem nie pozwalają
Cracovii pojechać na mecz z czeskim klubem.

(kliknij by powiększyć)

Czesi przyjechali na jesieni, a Cracovia Czechosłowację odwiedziła następnej wiosny. Polityka sportowa, równie jak artyzm, musi być kosmopolityczna – co obowiązuje do dziś.